Je vader kende de weg zonder kaart.
Dat was vakantie als kind. Dat alles vanzelf leek te gaan. Smalle straatjes, tafels die om vier uur ’s middags nog vol zaten, geuren die je nu nog herkent zonder te weten waarvan precies. Sinaasappels. Zeewater. Iets dat gebakken werd achter een deur die openstond.
Je keek naar je ouders en zag mensen die ergens thuishoorden. Die achterover leunden. Die lachten om dingen die je nog niet begreep. Jij zat erbij en had het gevoel dat dit gevoel, op die stoel, op dat terras, in die hitte, ook van jou mocht zijn.
Nu ga je zelf.
Met iemand die je kiest. Een partner, vrienden, iedereen die om middernacht nog niet weg wil. Dezelfde Middellandse Zee, hetzelfde licht. Maar jouw tafel nu. Jouw avond. De wijn die blijft komen zonder dat iemand erom vraagt. Het gesprek dat nergens heen hoeft en precies daarom blijft hangen.
En ergens tussen het tweede en het derde glas merk je het. Dat je een herinnering aan het maken bent. Dat dit moment straks net zo zal voelen als die van vroeger. Alleen ben jij nu degene die de weg kent.
Sapore di Libertà gaat over die twee lagen tegelijk. Over wat je als kind meekreeg en nooit losliet. En over wat je nu zelf maakt, met diezelfde mediterrane lucht maar jouw eigen verhaal eronder.
Elk stuk is een postcard van dat gevoel. Een blikje sardines, een mand sinaasappels, een aperol die in het licht staat. Objecten die eruitzien als herinneringen. Dingen die al een verhaal hebben, of die straks een verhaal krijgen.
Als kind kende je vader de weg zonder kaart. Welk terras goed was, wanneer het eten klaar zou zijn. Jij stapte gewoon mee in die wereld.
Nu ga je zelf. Met wie je kiest. De wijn blijft komen, de tafel blijft vol, niemand wil weg. En ergens daarin merk je het: je bent een herinnering aan het maken. Eentje die straks net zo zal voelen als die van vroeger.
Elk stuk in Sapore di Libertà is een postcard van dat gevoel.
